İçime
çektiğim ilk nefes ile
Kalbime
mayayı çaldırıverdim
Semaya
sığmayan bir mânâ ile
O
küçük kabımı dolduruverdim.
Şu
uçsuz, bucaksız, sonsuz âlemi
Kaderin
emriyle, çizen kalemi
Yazdığı
ne varsa bütün hâlimi
Kap
yapıp ahvale daldırıverdim.
Dağların
taşların çekemediği
Bu
yükle ezilip gidemediği
Kimsenin
gözüyle göremediği
Ben
beni aratıp bulduruverdim.
Bir
nokta içine yazılır kitap
Bu
yolla insana edilmiş hitap
Düşüncem
yoruldu düştü de bîtap
Aklımı
kaybettim saldırıverdim.
Gemiyi
bir sağa bir sola vurdum
Pusulam
yok idi arayıp durdum
Karmaşık
rotaya çok kafa yordum
Birine
bu hali bildiriverdim.
İnsanım
zalimim hem de pek câhil
İmtihan
yurduna edildim dâhil
Nerede
son bulur bilinmez sâhil
Geminin
yönünü çeldiriverdim.
Nihayet
rotayı çizen birini
Bulmuşum
bu yolun meydan erini
Pakladım
o nurla gönül kirini
Ruhumu
hoş ettim güldürüverdim.
İzmit
16.02.2015
Bedri Tahir Adaklı
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder