Ben Sana Sen Dedim

Birçok insanlar vardı karşımda,

Hepsine sen dediğim,

Sonra; o kimseler arasında bir ben vardım tek başıma,

Ağaçlara bakıyordum herkes gibi,

Yaprakları sararıp da düşmeye yeltenen.

Akşamlar hep yıldızlerı bekler,

Çıksın diye,

Benim de baktığım,

Toprak vardı, dökülenleri toplayan,

Bir eli vardı sonbahar denen,

Herkesin baktığı yerler vardı karşımda,

Hep aynı şeyleri yapıyorduk bakarak

Ama onlara sen diyordum ben,

Bilmeden..

Neden?

Ben kimdim,

Nereden gelmiştim,

Nereye gidiyordum,

Ayrılıklar diyarına mı diyordum?

Sen dediklerim hepsi birden bana;

Sen dediler,

Nereye böyle dediler.

Halbu ki ben sen değildim

Bendim.

Birden düşündüğümü anladım tenha bir yerde,

İçimde sen dediğim biri vardı,

İçimi yakan,

O ateş değildi, peki neydi sence?

İnanır mısınız o da bendi.

Ona artık; sen diyemedim ben dedim,

Ben.

27.11.2014

               Bedri Tahir Adaklı

Yanlış Hesap

Köyümüzün yolları vardı; Yollardan birisi, ta! Bağdat’a kadar uzanıyordu, Yol ya bu uzanacaktı elbet, uzun-uzun, Bizim köyün, birçok yanlışları da vardı yolları gibi, Çamur içinde ve çamur da yollar içindeydi, Hatta yanlış hesapları da vardı, Bağdat’a göndermek isteyip de, Gönderemediğimiz.. Belki de geri dönmez diye, Ama ben gene de, doğruları çok seviyordum, Doğruların da doğrusunu; Dosdoğru olanları.. Yakınımızda, dokuz köy daha vardı, Ben o köylere giderdim, arada bir.. Yanlışların Bağdat’tan Geri dönebileceğinden söz ederdim, Dosdoğru olarak.. Ama beni kovarlardı, Bir türlü sözümü dinletemedim nedense, Doğruyu söylemek doğruydu belki, Ama “her doğruyu demek doğru muydu? ” Onu hiç düşünmemiştim. Çünkü ben düşüncesiz biriydim. Doğru hesapları olan, Bu hesapları Bağdat’a gönderselerdi; Geri dönebilirler miydi.? Bağdat harap olmuştu.. Belki de yollarımız çamur olduğundan gidememiştir, Gitse bile dönemeyecektir. Çünkü yollarımız harap olmuştu Hatta ben de, tüm hesaplar da.. Ama o dokuz köy hala ayaktaydı dimdik.. Beni kovmak için duruyordu. Beni kovmak için.. 11.11.2014

Bedri Tahir Adaklı

Duraksız Yol

Duraksız Yol

Kaçınılmaz kaçışlarım

Vardı nedense

O zaman

Acaba kaçan ben miydim

Yoksa hayat mı

Yüksek dağların kekik kokulu rüzgârları

Eserek geçiyor yanımızdan

Aşk kadar yüksek ve ulvi

Sessizliğe doğru

Çoban kavalları baharı çağırıyor

Meleşen kuzulara

Ben ise mevsimlerden kaçıyordum

Hayat aklıma gelir diye

Önce bahar sonra yaz ve sonra sonbahar

Kış ise beyaz kefenini giyecek,

Mezarsız ölümlere

Hep firak hep zeval

Hayat bu işte

Sonra durakladım durdum

Duraksız yollardaki gidişte

Uğuldayan yanlızlığımda

Kaçınılmaz kaçışlar vardı

Bazen kendimden

Bazen hayattan işte

Tufandan kaçan gemi gibi,

Hep kaçış var bu görünüşte

Ama Cebel-i Cud’a oturmuştu gemi

Tufandaki bitişte

Çepeçevre kuşatılmış

Maniler ve gizli sınırlar vardı

Yer ve göklerdeki

Kaynayan ve kaçışan direnişte

Dedim ya işte

29.10.2014

               Bedri Tahir Adaklı