Düldül

              Düldül

Başa gelse ne edersin

Ölüm derler sen ne dersin

Sen genç iken sana gelir

Yaşlı isen sen gidersin.

Gelmiş işte yolun sonu

Çok önemli bak bu konu

İmam hadi giydiriver

Kefen denen beyaz donu.

Benzi solmuş dönmüş küle

Uzanıver şu düldüle

Dostlar seni taşısınlar

Hadi artık güle-güle.

13.11.2015

               Bedri Tahir Adaklı

Duraklay/anlar

Şuracıkta şıkışmış küçük bir zaman vardı

Kurcalayıp çıkardık kırılmış gibi sanki

Nağmeden kaçıp düşmüş resimde keman vardı

Yay ayrı keman ayrı darılmış gibi sanki.

Tecessüm eder nağme yay kemana sürünür

Hüzünlü yanık ağıt, bu karede görünür

Hayalinle dinlersen sesler birden dirilir

Kalpte bir sızı başlar yarılmış gibi sanki.

Bir ucu kırık-kopuk, bir ucu sarı leke

Bir tarafı ezilmiş yarı paslı teneke

Yerde bir şal serili yırtılmış çeke-çeke

Çocuklardan birisi, doğrulmuş gibi sanki.

Belki seneler geçmiş bu karenin ardından

İki çocuk sırtında, eller durur kadından

Bu meçhul şahısların bahsederken adından

Geçmişten geleceğe çağrılmış gibi sanki.

İşte resim bir anlık ediverse tahâkkûm

Resim zamana değil zamanlar resme mahkûm

O vakit oradaydım, ama şimdi ben yokum

Deyenin, ruhu resme, sarılmış gibi sanki.

07.11.2015

               Bedri Tahir Adaklı

HAYAT

Doğumla ölümün arası hayat

Acı da tatlı da başına gelir

İstersem, ben doğmam diyerek dayat

Gene de yaşamak işine gelir.

İlk defa görürsün şefkatten kucak

En güzel yürekli onda olacak

O safi sütüne sevgi katacak

Anandır, rızkın da döşüne gelir.

Birkaç diş ağzına dizilmiş olur

Üstelik kendine sert yemiş bulur

Büyürsün sütün de kesilmiş olur

Bitmesi en uygun yaşına gelir.

Bu nasıl tanzimdir bu nasıl hikmet

Kalıba en uygun dökülmüş nimet

Eline her geçen sanki ganimet

Koşarak erzakın peşine gelir.

Bakarsın önüne iki yol çıkmış

Nefretle muhabbet ikisi hakmış

Nefreti seçenin dostları yokmuş

Görmeye gelenler boşuna gelir.

Hak vaki olursa ömür son bulur

Yaşın da, belki genç, belki yüz olur

Sevenler kabrinde bir müddet kalır

Sevmeyen gelse de taşına gelir.

01.11.2015

               Bedri Tahir Adaklı

Kaybolan Yıllar

Varımız yoğumuz bir avuç içi

Onu da kaybeden ellerim üzgün

Şaşırıp kadere atmayın suçu

Şu beni mahveden hallerim üzgün.

Olmadı ne hüner ne de marifet

Ne şıklık olmuştu ne de zerafet

Her zaman bir belâ belki bir afet

Gelmeyi bekleyen mallarım üzgün.

Tarlada-tapanda toprağım yarık

Yağmursuz havadan yürekler buruk

Ayağı sıkmaz mı kuruyan çarık

Tabanı yıpratan yollarım üzgün.

Bu kadar saydığım döktüğüm lâfı

Nazara alma sen bir takım gafı

O zaman pek çoktu insanın safı

Tümünü sarmayan kollarım üzgün.

Yemenin içmenin neydi o tadı

Cihana değerdi dostluğun yâdı

Çok sıkça geçerdi hepsinin adı

Unutup sustuğum dillerim üzgün.

Şimdi bak şu hale ne güne kaldık

Mal aldık mülk aldık belki şan aldık

Dostları unuttuk dünyaya daldık

Mâzide kaybolan yıllarım üzgün.

31.10.2015

               Bedri Tahir Adaklı