Bazen deryalarda
boğulur kalpler
Zonklamalar
sayılır zaman-zaman
Ama boşunadır
sessizliğin gürültüleri
İlerde ölümün
duvarlarına yaslanacaktır ömür
Zevalin kara
türküleri
Bitmeyen
dertleri anlatılacaktır
Kim kime
üzülmüştür ki kendi derdinden
Gözyaşları
dermandır derdine
Dert denenmiyor
çünkü
Tıpkı ölüm
gibidir üzüntüler
Yok olmayı yok
etmedikçe var olamıyorsunuz
Hani insan
hodgamca kendini sever ya
Öyle de nefes
almayı da sever gülerek
Acısı olanlar
başkasını unutur
Dertleri olanların
unutulması gibi
İnsan sadece kendini
ve hayatını seviyor
Sonra
umutlarını
Sonra
muhtemelen sevmeyi seviyor
Firak hüzündür
Dertli olmaktır
zaten
Onun için
âşıklar ağlamıştır hep
Tüm sevenler gibi
Bitmeyen
dertlerde
Zevalin kara
türküleri gibi
13.11.2018
Bedri Tahir Adaklı