Dumandan Ordu

Dünyaya gelmişse pişmanlık

Karlara ılık-ılık kan akar

Nefret, kin ve düşmanlık

Soğuğu olsa-olsa bir can yakar

Hicran çok kısa belki bir anlık

Gözleri kapalı ondan karanlık

Kızgın çöldeki virâne ev

Göçtü de mazinin vechi silindi

Ejderha dilinde kıp kızıl alev

O sivri diliyle mizan delindi

İntikam zincirlere vurulmuş

Seslerde boğuk hüzünler

İnsanlık sanki böyle bulunmuş

Tıkalı nefesle çırpınır günler

Gırtlaktan çıkan alev göğü saracak

Dabbet-ül arz, gelip yeri yaracak.

Gökler tam inerken lânetle yere

Altında ezildi beraber güzel ve çirkin

Belki binler belki milyon kere

Hayâlet yurduna düştü belâsı şirkin.

Alev-alev oldu kıvılcım o menhus elde

Yakarak gülüyor dumandan ordu

İçinden sırrı, çıkaran belde

“Ne oldu insanlık” diyerek sordu

Utanmaz bir kelam dolandı dilde

Dedi ki, “insafdan ne kaldı elde”

İzmit

02.03.2015

               Bedri Tahir Adaklı