İki Kadeh Bir Masa

Her nasılsa düştüm rüzgâr peşine

O gittikçe ben de gittim o zaman

Dere-tepe aşıp geçtim boşuna

Kuş sandılar gökte öttüm o zaman

Ben hep böyle yükseklerde uçardım

Rüzgâr ekip fırtınalar biçerdim

Havadayken gözlerimi açardım

Yere hayran kaldım bittim o zaman

Ne yazık ki rüzgâr dindi ben indim

Hemüt-hümüt bir zeminde bulundum

Çok avare kimse diye bilindim

Şöhretimle bir yol tuttum o zaman

Ama akıl bu yolda yol bulmadı

Dedim ama aklım bile almadı

Bu müşkülü hâl nicedir bilmedi

Düşünmeyi tutup attım o zaman

Aklıma pek güvenmedim aslında

Karar ile kararsızlık faslında

Sormuşlardı ne var eski neslinde

Geri baktım tetkik ettim o zaman

Ruhum ile kalp hâlini fikredip

Kutsal lafzı kabul ile zikredip

Lezzeti var deyip ona şükredip

Manevi bir tadı tattım o zaman

Dünya fani ömür ani olmasa

Ölüm gelip bizi yolda bulmasa

Koy o zaman iki kadeh bir masa

Anasını inan sattım o zaman

10.11.2016

               Bedri Tahir Adaklı