Ne kitap ne defter, yazar bunları,
Hissedip görürsün kalbin gözüyle,
Ne hevâ ne heves bulmaz bunları,
O aşkı anlarsın; kalbin gözüyle.
İmkânat içinde, tüm mevcudatı,
Görünen görünmez, ince sanatı,
İsmiyle müsemma, bu tecelliyâtı,
Duyarsın-tadarsın, kalbin gözüyle.
Yeter ki; niyetin tam halis olsun,
Mevlâ’yı bu hisle ancak bulursun,
Dünyevî varlıklar, kenarda dursun,
Ne yazmış okursun, kalbin gözüyle.
Ses çıkmaz renk olmaz, yoktur vücudu,
O şeyin bulunmaz, maddi mevcudu,
Bir kıyam bir rükû, bir de sücûd’u,
Huzura durursun, kalbin gözüyle.
İşte aşk böyledir, sızlar bir yerler,
Hiç ücret aramaz, bu yolda erler,
Maşuku gösterse, baba erenler,
Maksudu bulursun, kalbin gözüyle.
Bu fani dünyada her gün ağlamak,
Hiç akıl kârı mı, gönlü bağlamak,
Vatan-ı asliye, şevki sağlamak,
Böylece varırsın, kalbin gözüyle.
İzmit
26.10.2013
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder