Kaybolan Yıllar

Varımız yoğumuz bir avuç içi

Onu da kaybeden ellerim üzgün

Şaşırıp kadere atmayın suçu

Şu beni mahveden hallerim üzgün.

Olmadı ne hüner ne de marifet

Ne şıklık olmuştu ne de zerafet

Her zaman bir belâ belki bir afet

Gelmeyi bekleyen mallarım üzgün.

Tarlada-tapanda toprağım yarık

Yağmursuz havadan yürekler buruk

Ayağı sıkmaz mı kuruyan çarık

Tabanı yıpratan yollarım üzgün.

Bu kadar saydığım döktüğüm lâfı

Nazara alma sen bir takım gafı

O zaman pek çoktu insanın safı

Tümünü sarmayan kollarım üzgün.

Yemenin içmenin neydi o tadı

Cihana değerdi dostluğun yâdı

Çok sıkça geçerdi hepsinin adı

Unutup sustuğum dillerim üzgün.

Şimdi bak şu hale ne güne kaldık

Mal aldık mülk aldık belki şan aldık

Dostları unuttuk dünyaya daldık

Mâzide kaybolan yıllarım üzgün.

31.10.2015

               Bedri Tahir Adaklı