Sessizliği
vuran kalp atışları karartır geceyi
Soğuk
bir yanlızlık gelir içime
Sabrım,
buzların çözülmesini bekler
Nefesler
ise kendi bildiği gibi gelip-gider
Kalp
bildiği gibi atar zonklarcasına
Adımlamaktadır
giden zamanı
Tüm
çareler peşinde koşar-durur hayallerim
Soğuğa
karşı, acıya karşı, ayrılıklara karşı
Bir
de zamana karşı
Hatta
çaresizce ölüme karşı
Çareler
peşindedir sanki
Hayellerimin
ışığı sönüverir o an
Acizlik
kirli elleriyle karartıverir dünyamı
Herşey
kaybolur gider
Sadece
karanlıklar kalır
Herkes
bana bakar suçluymuşum gibi
Ölüm
bile beni seyreder
Soğuk
yüzünü gösterir
Benimle
yüz-yüze gelmek istercesine
Gözlerimi
yumsam yok olur mu ölüm
Düşünmesem
hiç
Eylencelerle
eylensem,
Ben
onu görmesem, o beni görür mü?
Çaresizlik,
çarelere engel olmakmış meğer
Kalbim
atıyor zonklarcasına
Nefeslerim
de kendi bildiği gibi gelip-gidiyor
Kaçmak
için bir yer olmalı
Göklerin
verasında zamanın bitmediği bir yer,
Karanlıkların
kaybolduğu
Kalplerin
durmadığı,
Kalp
atışlarının başladığı yer
29.08.2016
Bedri Tahir Adaklı
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder