Elemler

Gökler yarıldı, yıldızlar döküldü semâdan, 
Bülbül nâğmesi, nevhâ’ya dönmüştü nevâ’dan, 
Âdil kadere derim ki; bîzârım, nefretten, 
Bîzâr etse de alevler, dönüş yok dâvâdan. 

Artık acılar zirvede, kararan akşamda, 
Hâin ruhların ezdiği, yürekler enkazda, 
Çınlar göklerde, yıldızlar kaçarken nefretten, 
Mâsum canlar ki; eriyor mumları şamdanda. 

Mahzun yürekler yükselir, cenneti geçerek, 
Parça parçadır bedenler, canları vererek, 
Kalan burada pençesi, kuvve-i nefretten, 
Elbet alacak intikam, bağrını delerek. 

Bedel ödendi bitmiştir, artık bu elemler, 
Kevser şarâbı içiyor, ukbâ’ya gidenler, 
Sevinç ve sürûr tebeddül etti bak nefretten, 
Görün muhabbet getirdi, gidip de gelenler. 

Fincan; yârânla birlikte meydanlar gibidir, 
Bir bak meydanlar düşmanla, fincanlar gibidir, 
Yâr ve yarandan bu’diyet olmalı nefretten, 
Bir çok olsa da mahbubun, tek canlar gibidir. 

30.01.2009