Herkes Bilsin Derdimi

Meğer hayat ümitmiş, ancak şimdi anladım, 
Bülbül yokken bahçemde, dertsizmişim gül gibi, 
Konup gitti dalıma, meğer dertmiş anladım, 
Bağıstanı tutuşan, köz olmuş menzil gibi. 

Hemen karardı gökler, iftirak yarasından, 
Bir veda bakışıydı, bulutlar arasından, 
Sevdanın ateşiyle, tepeler arkasından, 
Güneşin salladığı, kırmızı mendil gibi. 

Dağlar vardı arada, vuslata mâni olan, 
Zaten yüzüm kalmadı, derdimle rengi solan, 
Bir nedamet bir özür, bana mazeret bulan, 
Umuttan ışık olsun, küçük bir kandil gibi. 

Hem mecal yok hem derman, halime çok şaşarım, 
Ne dağları delerim, ne de çöller aşarım, 
Zillete düşmüşüm ben, kalmamış ki miş’arım, 
Hâlimi îlân edin, dünyaya dellâl gibi. 

11.02.2010