Aşkı Hakiki

Başkasının azabı, bana belki elemdir. 
Sana gelen musibet, tıpkı bana gelendir. 
Herkese taksim edip ona-buna verilen; 
Zatındaki muhabbet, zirvelere erendir. 

Mecazi aşklarda; visal neye yarar ki? 
Bilinse eğer firak, azabıyla zarar ki, 
“Lezzetlerin zevali madam ki hep elemdir.” 
En edne olan elem, lezzetleri bozar ki. 

Kabrin kapısı kapansa, ölüm de ölüverse; 
Maşukun gülmeleri, sermedi oluverse; 
O zaman lezaiz, işe yarar sanırım; 
Dünya da layemut ve sermedi kalıverse. 

Muhabbeti verene, şöyle bir dönüversen, 
Mecazi mahbublara ilgisiz kalıversen, 
Yanlış yerde bulunan doğru muhabbetini; 
Sahibine vererek, ondakin alıversen. 

Kıyamet kopuverse, çok itiraz edersin, 
Ölümün davetine koşar adım gidersin, 
İçindeki bu sevgi doğru sevgi olmalı; 
İşte, asıl o zaman, Ma’bud’unu seversin.

Bizlerdeki sevgiyle yanlış yola girilmiş, 
İftirakın acısı, ceza diye verilmiş, 
Verilen bu hissiyat, veren Zat’a olmalı; 
Kendisini seveni Ma’bud’u da severmiş. 

12.12.2007