Çocuklar Duysun

Enseye şaklatır, yaman bir sille, 
Zamâne çocuğu nedamet bilmez, 
Nereye gidersin, sen bu nesille? 
Al koru desen de, emanet bilmez. 

Be oğlum, sorarım; mektepte idin, 
Bakalım hocandan neler öğrendin, 
Cevaben dedi ki, irticamış din, 
Lâdîni hayatı, bir zulmet bilmez 

Mukaddes şeyleri öğretmediler, 
Söverek ceddine, hain dediler, 
Senden de, böyle şey, yapmayı diler, 
Dinsizlik dersini, mel’anet bilmez. 

İslâmı bozacak adam arattık, 
Düşmana dost olan, nesil yarattık, 
Çantada kekliktir, çocuklar artık, 
Yapılan tahribi; felâket bilmez. 

Kâfire bu gençler, yeni malzeme, 
Ah oğlum dikkat et ona benzeme, 
Beynini pişirip, sana bir meze, 
Yaptırıp yedirse, bereket bilmez. 

Sonra da derler ki, nasıl Müslüman, 
Öteki ülkeler, hepsi sütliman, 
Terörist sizsiniz, sizden elaman, 
Dense de uyanmaz, feraset bilmez. 

Derler ki kalkındı diğer ülkeler, 
Bir sürü icatlar hem neler-neler, 
Sizlerden olumlu cevaplar bekler, 
Çaresiz kalmışsa, acziyet bilmez. 

Kâfirim diyemez, bak sor bir gence, 
Hayatı zannetmiş, yalnız eğlence, 
Mü’minim, dese de, lafa gelince, 
Ettiği hatayı, cinayet bilmez. 

Aslına bakarsan, çocuklar haklı, 
Başkası vermişti, buna bu aklı, 
Doğruyu bulmaya değil meraklı, 
Hak için gayreti, hamiyet bilmez. 

Alınız, a beyler, size bir gençlik, 
O biçim yetişti, öğrendi cinlik, 
Vatana anarşi veya bir piç’lik 
Yaparsa, bu işi, ihanet bilmez. 

İzmit 
08.11.2012