Habbe

Karanlıktan kusur ve günahlar vardı, 
Kapkaranlık, 
İzbe köşelerde.. 
Sessizliğin kuytu nefesinden esen, 
Renklerin yok olduğu yerdi.. 
Periler ülkesinin ürperten esintisiydi, 
Duman- duman. 

El yordamı uzanırken kara duvarlara, 
Işıklar çırpınarak kaybolmuştu, 
Gözlerim karanlığı delmek istemişti içimden. 

Bastığım yerlerin çukurları mıydı sonsuzluk, 
Korkuyla nefes kesen? 
Bir dehliz açılsaydı ya geleceğe pırıl-pırıl.. 
Benden uzaktı duvarlar. 

Karanlık dokunurken tenime, 
Ellerim yetişmiyor sıvasız taş duvarlara.. 
Ruhum muzdarip, kalp şaşkın, aklım sersemdi. 
Yollar muhtelif, ışıklar kayıp, şamdanda mum yoktu. 
Dokunamazdım duvarlara sonsuzla denkti.. 

Sanki umut bir habbeydi, 
Karanlığa gömülmüş.. 
Filizlenmiş hayat, kıvılcım olmuştu birden, 
Kışırdan, kabuktan, günahlar ve kusurlar ölmüş, 
Ama bu karanlık neydi, nasıl bir şeydi, 
Nefes kesen? 
Yoksa.! Bir nedamet rüzgârı mıydı, 
Kalbime esen? 

İzmit 
19.01.2013