Bekâr Ali

Mutfağın köşesi tencere kapak, 
Üç günde bir yemek, pişiyor belki, 
Bekârlar bulaşık, etmez pirüpak, 
Sabuna elleri, değmiyor belki? 

Güveçte pişirir, kapakta yerdik, 
Evlensem diyordum masrafı çoktu, 
Kararsız kararı, eskiden verdik, 
Kapları kıracak, çocukta yoktu. 

Geçinip giderdik, yoktu paramız, 
İşimiz-aşımız, ancak yeterdi, 
Hem yetim, büyüdük çoktu yaramız, 
Ellere bakarak, benim beterdi. 

Gözümü kararttım evlenmek için, 
Konuya komşuya anlattım derdi, 
Para yok yedekte hadi gel geçin, 
Böylece borç yiyen keseden yerdi. 

Başımın etini, gelip yediler, 
Sonunda buldular, dulmuş bir kadın, 
İki de çocuğu, varmış dediler, 
Dedim ki; kendime; “bataydı adın”, 

Çok fazla ısrarla, ikna edildim, 
Alışkın değildim etmiştim hicap, 
Allah’ın emridir, deyip yenildim, 
Bu şekil dualar, olmaz müstecap? 

Sonunda görüştük, koptu kıyamet, 
Görüntü çok bozuk, fazlaymış yaşı, 
Etekler pek kısa, saçık kıyafet 
Her şeye razıydım, gözleri şaşı. 

Be Ali; evlenmek, neyine senin, 
Kendin yap, her neyse, yemeği aşı, 
Elbette çıkacak bir gün sevenin, 
O zaman fark etmez, gözü ve kaşı. 

02.11.2012