Bitmeyen arzularım, tüm dünyaya yayılmış,
Bu fani dünyamı da, bâki kalsın isterim.
Mâdem ki istiyorum, istememek yalanmış,
Bu hayat bitmeyerek, kalmasını isterim.
İstemek, veren bana; vermeyi de istermiş,
Talebim yetmez bana, ancak cennet yetermiş.
Sonsuzluk isteyişler, sonsuzluğu göstermiş,
İstemem fânileri, sermediyet isterim.
Şikâyet etmemeli, edilmezmiş dense de,
Şiddetli iştiyakım susturulmaz sönse de,
Dünyada tüm insanlar, başa sultan etse de,
İstemem fâni ise, yine bâki isterim.
Ölümün tasavvuru, zindan eder dünyâmı,
Bu ömür nasıl geçti? Sayamadım eyyâmı,
Neyim var neyim yoksa? Kırık dökük eşyamı,
Her biri güzel şeyler, bırakmamak isterim.
Kalbim ki; feryâd eder, fâni şeyler istemez,
Dünyâyı yese bile, nefis gene yok demez,
Bırak şu fânileri deseler de dinlemez,
İşte ben gidenlerin, ibkâsını isterim.
Bîçare nefsim benim, neden böyle ağlarsın?
Geçici güzelliğe, neden kalbi bağlarsın?
Düşünüp taşın biraz, tılsımını anlarsın,
Sırları çözebilen, bir ferâset isterim.
Kâinat Sahibi’nde tarifnâme varmıdır?
Nutku’nun beyanları yüreğime yârmıdır?
Müstefid oldu gönül, nefsim yine kârdadır,
Okusun tüm mâsumlar, necat bulsun isterim.
Doğrudur Kelâmullah, okuyunca anladım.
Kendine geldi nefis, sevincimden ağladım.
Yaralı dostlarımdan, isteyene yolladım.
Meğerse mu’cizeymiş, herkes bilsin isterim.
Dostluklar kabre kadar, böyle dostluk istemem,
Batmanlar malım olsa, böyle bolluk istemem,
Kabirden sonrasına, maddi yolluk istemem,
İsterim Baki bir dost, ben bir Allah isterim.
30.09.2008
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder