Nafile

Ayrılık güneşi batıp giderken, 
Geceye dönmüştü şu bahtsız yönüm, 
Pembe gök, tepeyi aşıp giderken, 
Dağların ardında kayboldu günüm. 

Demek ki, kaderde varmış ki firak, 
Bir garip kulum ben, huzurdan ırak, 
Mutluluk gönülden, ayrı olarak, 
Acıyla geçti de, yok oldu dünüm, 

Derdimi anlattım ben bir bülbüle, 
Dikkatle dinledi, ağladı bile, 
Dedi ki; bendeki “figan” nafile, 
Bülbülün sesiyle, duyuldu ünüm. 

İzmit 
08.02.2013