Önden Giden Gölgeler

Umudun esrarını, taşırken hakka doğru, 
Dağların solukları, karayel, gibi sanki, 
Mefkûre ile bir yol, açıldı ufka doğru, 
Mani olan kim varmış, kara el, gibi sanki. 

Uğultular duyuldu, kap-kara birbirinden, 
Kurtulsun çaresizlik, geçmişin kirlerinden, 
Toz-duman kaldırdı bak, tepeler yerlerinden, 
Eriyen karlar şimdi, akan sel, gibi sanki. 

Çekilen sıkıntılar, zulme arka çıkmadı, 
Her inişin çıkışı, olsun diye bakmadı, 
Ebede götürmekse, yüreğinin maksadı, 
Teşebbüse geçişin, ta ezel, gibi sanki. 

Engeli kazı dipten, yerler dümdüz görünsün, 
Hiçbir çukur kalmasın, yüz pürüzsüz görünsün, 
Nazara umut yükle, dağa gözler sürülsün, 
Temenniden ne çıkar, bir bedel, gibi sanki. 

Güneşi al arkana, gölgen önde yürüsün, 
Dev gibi olsun cüssen, garbı korku bürüsün, 
Sokulmasın yanına, it arkandan ürüsün, 
Dişlerini gösteren, boş cedel, gibi sanki. 

İzmit 
20.12.2012