Ö l ü m

Hastalar iyi oldu, mutlu oldu tüm hane, 
Üstelik inliyordu, ben de şaştım bu işe, 
Asıl sebep bu değil, meğer bunlar bahane, 
Hizmet edenler öldü, ben de şaştım bu işe. 

Hastaya hizmet eden, birçok kimseler gitti, 
Devâ buldu çokları, sıhhat- âfiyet etti, 
Ömür bu belli değil, belki de zaman yetti, 
Nice sağlamlar öldü, ben de şaştım bu işe. 

O yola çıkmak için, kıyama duramadık, 
Ölmeden hemen önce, ölümü bulamadık, 
Mukteza-i o hale, mutabık olamadık, 
Yola çıkanlar öldü, ben de şaştım bu işe. 

Torba azık dolmalı, çıkmadan yola önce, 
Pek de fâide vermez, Azrail’i görünce, 
Mâlûm âkîbet mezar, hatta biraz derince, 
Torbası boşlar öldü, ben de şaştım bu işe. 

Ölümden söz edilse, başka biri bulunur, 
Merhum biraz uzaksa, taziyeler sunulur, 
Ölüm yakına gelse, saçlar-başlar yolunur, 
Bak; akrabalar öldü, ben de şaştım bu işe. 

Ölüm denince; akla, hep başkası gelmekte, 
Ölümler unutulur, ölenlerle birlikte, 
Küçük bir mikrop bile, yiğitleri sermekte, 
Çok pehlivanlar öldü, ben de şaştım bu işe. 

Bazısı gaflet ile oyunlara dalacak, 
Eceli geldiğinde, onu meşgul bulacak, 
İşleri bitmese de, ruhu öyle alacak, 
Meşgul olanlar öldü, ben de şaştım bu işe. 

Modayla ilgisi yok, kefen denen o donun, 
Kimisi el çırpıyor, yok cümbüşü o yolun, 
İyi kötü fark etmez, cenâzede bulunun, 
El şaklatanlar öldü, ben de şaştım bu işe. 

03.11.2009