Ümit

Büyülü loş akşamlarda 
Çırpınan cılız dalgacıklar.. 
Ömür denizinin sessiz kıyılarına, 
Ayrılık ve vuslatın 
Kelâmını döküyorlardı.. 

Vuslat; 
Dalgaların sivri uçlarında 
Ayrılık ise; 
Derinliklere doğru, 
batıp çöktüğü görülmüştü.., 
Demek, vuslat bir ümit 
Ümit ise yaşamaktı.. 

Aralanan yorgun göz kapaklarından 
Ufkun loş ışıkları içeri süzülüp girdi, 
Gözleri parlatıverdi.. 

Eskimiş iki yüreğin karanlığı az da olsa, 
hafifçe aydınlanıverdi, 
Birbirlerine bakıp tebessüm ettiler, 
Ümit bu işi başarmış, 
batmaktan kurtulmuştu, 
Ayrılık ise derinlere doğru, 
batıp, kaybolup gitmişti.. 

08.05.2011 
Kocaeli